Monique's mijmeringen

Elke dag gaat gewoon zoals elke dag gaat.  Bij het wakker worden prednisolon nemen, nog even slapen als het nodig is (en dat is vaak zo), opstaan, ontbijten met legio vitamines, koffie drinken tijdens series kijken, lunchen en dan misschien een activiteit doen. Dat kan nogal variëren. Planten verzorgen, prullebakken legen, boodschapje doen, stukje wandelen of fietsen, kopje thee drinken. Niet heel hoogdravend, maar het helpt me door de dag. Soms kan ik ’s avonds koken, soms niet. Medicijnen niet vergeten tijdens het eten, daarna een kop koffie, beetje met Bouke kletsen, wat tv kijken en weer naar bed. Af en toe wordt dit saaie ritme onderbroken met iemand die op de koffie komt, heerlijk bijkletsen. Uiteraard is er veel tijd en ruimte voor mijn eigen gedachten, plannen en ideeën voor de korte en de lange termijn. En om de vrijdag is er mijn onderhoudsbeurt in het UMCG: bloedprikken, uurtje wachten, gesprek met de hematoloog over de huidige bloedwaardes, hoe het gaat tot nu toe en ...

  Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb nog geen idee wanneer het ziekenhuisspektakel gaat beginnen. Afgelopen maandag kreeg ik de update die ik vrijdag al had verwacht. Het transplantatieteam is druk bezig op de achtergrond, maar het duurt allemaal wat langer dan gehoopt. In elk geval dan ik had gehoopt. De boodschap was, dat het nog 4 tot 6 weken kan duren voor het zover is… Au.. 4 tot 6 weken.. dat was wel behoorlijk slikken.. In plaats van half november wordt het dan ergens in december?? Dan ben ik met kerst en oudennieuw in het ziekenhuis?? Daar had ik niet op gerekend. Dat is een flinke teleurstelling. Ik had er ook behoorlijk moeite mee om zomaar mijn schouders op te halen en klakkeloos de stip op de horizon te verzetten. Natuurlijk doen ze wat ze kunnen en is dit gewoon wat het is. Daar kan ik niets aan veranderen. Maar jemig wat baalde ik! Ik was oprecht verdrietig, als in een soort rouw. Je leeft ergens naar toe, je hebt een stip op de horizon gezet, een ...

  Twee weken Een eeuwigheid en vliegensvlug tegelijk Veertien dagen  Alles hetzelfde Tot alles anders zal zijn Driehonderd zesendertig uren Genieten Herfst, eten, liefde, wijn Twintigduizend minuten Een vacuüm in de tijd   De afgelopen keer in het UMCG was ongeveer hetzelfde als de keer ervoor. Hb 6.9, toch 2 zakjes bloed. En toch was het anders. Bij het weggaan zei de arts: “Over twee weken weten we waarschijnlijk wel meer..” Maar wat? Is er dan een volledige planning? Of is er dan meer bekend over de donoren? Of.. De week ervoor hebben we een gesprek met de transplantatiearts gehad. Ze had, verrassend genoeg, best wel goed nieuws. Het algemene informatiemoment dat we een paar weken geleden met de familie en andere patiënten en hun familie, online hadden, was zo algemeen dat we toch niet goed wisten wat op mij van toepassing was. De meeste mensen met een stamceltransplantatie hebben leukemie of een andere vorm van kanker. Dat kun je wel steeds wegdenken (niet van t...

  Zevende hemel (van de Dijk) Kom toch vrienden drinken, pak een stoel en schuif aan Neem de draad op van de oeroude verhalen Draai er mooi om heen met je sterkste stalen We hebben hier nog even en dan weer een lange weg te gaan We weten hoe het afloopt, dus zeg hoe je het wil We gaan iedereen graag op zijn woord geloven Waarheid komt van binnen uit en niet van boven En als iedereen zijn mond houdt dan blijft het hier zo stil Hier in de zevende hemel Wat willen we nog meer? In de zevende zevende hemel Komt het altijd weer op liefde neer Wanneer gaat het nou geweldig? Wat gaat nou van zelf? Dat het makkelijk was heb ik nooit horen beweren Maar met vrienden samen is alles te verteren En keert soms de zaak zich om en dan lukt het vaak weer wel O het leven, ja dat leven van de firma Op Leven & Dood Volgt zo zijn eigen onbezonnen route Waar we allemaal ooit aan geloven zullen moeten Maar nu nog niet nee, nee, onze dorst is nog te groot Dit is de zevende hemel Wat willen we nog meer?...

Wat een ongelooflijke %#/@!dag.. zowel op macroniveau (vvd/cda- arrogantie en Afghanistan crisis) als op microniveau.  Zo'n dag dat ik tot in mn diepste vezels voel hoe ongelooflijk naar het is om niets, maar dan ook niets te kunnen. Geen power, geen energie voor wat dan ook. Net genoeg om in de benen te blijven, maar verder helemaal niets. Schijnt eindelijk de zon, kan ik er niks mee! Met de auto op pad is in deze toestand niet verantwoord, de scoot uit de schuur halen kost teveel energie, lopen kan ik al helemaal niet. In de tuin bezig zijn gaat ook niet lukken, mijn hoofd kan zich niet concentreren op lezen en doelloos in de tuin zitten ben ik veel te onrustig voor.. zeker met die onstuimige wind die dat nog eens lekker aanwakkert. En ik ben wel klaar met dat eeuwige tvkijken!  Bah, gatver, k u t en nog een hele hoop verwensingen.. Jankend op de bank.. omdat het even niet anders kan.. Wachten op nieuw bloed duurt deze keer extra lang, omdat de vorige portie het niet goed ge...