Monique's mijmeringen

  Zevende hemel (van de Dijk) Kom toch vrienden drinken, pak een stoel en schuif aan Neem de draad op van de oeroude verhalen Draai er mooi om heen met je sterkste stalen We hebben hier nog even en dan weer een lange weg te gaan We weten hoe het afloopt, dus zeg hoe je het wil We gaan iedereen graag op zijn woord geloven Waarheid komt van binnen uit en niet van boven En als iedereen zijn mond houdt dan blijft het hier zo stil Hier in de zevende hemel Wat willen we nog meer? In de zevende zevende hemel Komt het altijd weer op liefde neer Wanneer gaat het nou geweldig? Wat gaat nou van zelf? Dat het makkelijk was heb ik nooit horen beweren Maar met vrienden samen is alles te verteren En keert soms de zaak zich om en dan lukt het vaak weer wel O het leven, ja dat leven van de firma Op Leven & Dood Volgt zo zijn eigen onbezonnen route Waar we allemaal ooit aan geloven zullen moeten Maar nu nog niet nee, nee, onze dorst is nog te groot Dit is de zevende hemel Wat willen we nog meer?...

Wat een ongelooflijke %#/@!dag.. zowel op macroniveau (vvd/cda- arrogantie en Afghanistan crisis) als op microniveau.  Zo'n dag dat ik tot in mn diepste vezels voel hoe ongelooflijk naar het is om niets, maar dan ook niets te kunnen. Geen power, geen energie voor wat dan ook. Net genoeg om in de benen te blijven, maar verder helemaal niets. Schijnt eindelijk de zon, kan ik er niks mee! Met de auto op pad is in deze toestand niet verantwoord, de scoot uit de schuur halen kost teveel energie, lopen kan ik al helemaal niet. In de tuin bezig zijn gaat ook niet lukken, mijn hoofd kan zich niet concentreren op lezen en doelloos in de tuin zitten ben ik veel te onrustig voor.. zeker met die onstuimige wind die dat nog eens lekker aanwakkert. En ik ben wel klaar met dat eeuwige tvkijken!  Bah, gatver, k u t en nog een hele hoop verwensingen.. Jankend op de bank.. omdat het even niet anders kan.. Wachten op nieuw bloed duurt deze keer extra lang, omdat de vorige portie het niet goed ge...

  ... maar wat voor één... Al een poosje was ik aan het nadenken over een nieuw blog. Een soort zomers tussenblog, een verhaal in de luwte van het wachten op de laatste uitslagen. Het was (en is) een zomer met nieuw ritueel, met elke 2 weken een aanvulling van mijn Hb door het toedienen van nieuw bloed. Daarna zijn er meestal een paar goeie dagen waarin ik eindelijk even wat kan doen. Planten verpotten, op een krukje in de tuin prutsen, wandelingetje maken, koken... soms zelfs boodschappen doen en op een hele goeie dag kan ik van dat alles een beetje! Zo fijn! Maar na een week komt er een omslag. Dan kost alles net een beetje meer moeite. Langzamerhand worden mijn benen zwaarder, het traplopen moeilijker, het gedreun in de oren harder en ontstaat er weer duizeligheid bij het opstaan van bed/bank/stoel. Gelukkig staat er tegen het einde van de week weer een nieuw portie bloed te wachten. Het nadeel is alleen, dat dat bloed alleen tijdelijk iets doet aan mn rode bloedcellen. De witte...

  Wanneer tijdens het wachten de zon schijnt, is het heerlijk vertoeven in de tuin. Op de foto is, bijna onzichtbaar, een merel aan het badderen in onze vijver. Prachtig schouwspel. Dieren leven zo mooi in het moment. Wanneer je de tijd neemt om dat op je in te laten werken, dan weet je dat dat een fijne levenshouding is. Hier en nu. Toch zal dat niet altijd lukken. Je hebt ideeën, maakt plannen en hoopt dat er veel van terecht komt. Ondertussen is het wachten. Op het juiste moment, op het kwartje dat jouw kant opvalt, op duizendeneen dingen. Dat kan af en toe behoorlijk frustreren. Dat deed het mij in elk geval wel. Ik wilde van alles en het lukte niet. Wist niet wanneer ik wat kon doen, mijn lijf was te onvoorspelbaar  geworden. En wanneer je dan in je hoofd zoveel wil, dan is het soms best ingewikkeld wanneer het niet lukt. Nu is dat een beetje anders. Niet dat ik minder wil van de toekomst, zeker niet, ik wil nog steeds alles. Maar ik heb leren omgaan met het concept gedul...

  Thuis... wat een heerlijkheid!  En dat bloed heeft me ook wel goed gedaan. Niet dat ik nu rondjes kan rennen, maar ik voel me niet meer zo ellendig. Wat een week was dat zeg... ben er erg van onder de indruk. Toch heeft het me op heel veel fronten erg goed gedaan. Vooral het gesprek op maandag met het psychiatrisch team heeft me mentaal goed gedaan. Ik heb in dat gesprek denk ik voornamelijk mezelf (eindelijk!) kunnen overtuigen dat mijn klachten niet tussen mijn oren zitten. En dat de vermoeidheid die ik al jaren ervaar, best wel logisch is. Dat ik het de afgelopen 10 jaar eigenlijk verdraaid goed heb gedaan! Na mijn vreselijk vervelende scheiding, waarin ik mijn eigen verdriet zoveel mogelijk heb moeten parkeren om voor mijn 4 kinderen te kunnen zorgen, plus een opleiding beginnen en afronden, plus 30 uur in de week werken, plus het verdriet en de zorgen die er rondom mijn kinderen waren, heb ik gedragen.. .in mijn eentje! Eindelijk durf ik nu te zeggen: dat heb ik goed ge...